Όμως πως μπορώ να ξεπεράσω τις αναστολές σου; Κι αν τις ξεπεράσω, έχω το δικαίωμα να βιάσω την ιδέα σου, τη φυλακή σου;

Μόνο να λέω μπορώ, να σου λέω. Να μιλάς και να σ’ ακούω. Να ‘σαι κοντά μου. Να ‘μαι σιμά σου. Να ‘μαι μέσα σου και όχι μέσα σου.

Μπορώ να σου δημιουργήσω διλήμματα; Μπορώ να ερεθίσω τη ζωή σου με νέες αισθήσεις; Μπορώ να κεντρίσω τα νοιώθω σου, τις παλιές σου αισθήσεις; Μπορώ να κεντρίσω τα δικά μου νοιώθω και τις δικές μου παλιές αισθήσεις;

Με νοιάζουν οι κόλποι σου οι πλήμμυροι. Οι μυρωδιές σου, η ανάσα σου σα βαραίνει, τα μάτια σου σα χάνονται κάτω από τα βαριά μας βλέφαρα, τα μισάνοιχτα φύλλα σου. Τα χείλια σου. Με νοιάζουν όλα που ‘ναι δικά σου. Όλα που ‘ναι πάνω σου. Θέλω – το θέλω πολύ – να με κοιτάν τα μάτια σου. Να με κοιτάν – απορημένα ή όχι – σα θα μιλάμε χωρίς λόγια, αλλά με ήχους πρωτόγονους μονάχα, με ιδρώτα. Με τη γλώσσα μιας παλιάς εμπειρίας. Παλιάς και πάντα καινούργιας σαν την αποζητάς.

Φοβάσαι όμως. Φοβάσαι γιατί ξέρεις ότι θα σε συναρπάσει.

Τι ευθύνη το να συναρπάζεσαι από το τρέμος αυτού που σε παίρνει… Από το δικό σου τρέμος… Από το τρέμος αυτού που παίρνεις… Αυτού που ταξιδεύετε παρέα!

Η οικουμενική συμφωνία. Η τέλεια συμφωνία.

Όμως μπορώ να σε ξυπνήσω; Κι αν ξυπνήσεις;

Κι όμως σε θέλω κοντά μου. Θέλω να ‘μαι κοντά σου. Πέρα από σένα κι ακόμα πιο κοντά σου.

Δε μπορώ τα κλουβιά που δέχτηκες και ποτέ δε θα σου έφτιαχνα άλλα.

Όμως σαν εσύ τα θες…εγώ τι μπορώ να κάνω;

Αλλά όχι. Δεν έχω και δεν μπορώ να έχω άλλα να σου δώσω.

Ή εσένα λεύτερη από τις συνήθειες σου, τα κάγκελα σου, τη ζώνη αγνότητας σου, ή… δεν ξέρω.

Και είσαι στο νου μου. Στου νου μου το κουτάκι είσαι συνέχεια.

Δεν είσαι στην καρδιά μου. Μόνο σ’ όλο μου το κορμί είσαι συνέχεια. Συνέχεια μέχρι να βρω πως με φθείρεις. Πως τα κλουβιά σου πάνε να κλείσουν και μένα μέσα.  Να με κλείσουν όχι μαζί σου, αλλά όχι μαζί σου. Πως παν να με κλείσουν έτσι κι αλλιώς.
Ξέρεις ότι μισώ τα κάγκελα.

Όχι γλυκιά μου, όχι. Δε μ’ αρέσει η αρρώστια όσο γλυκιά κι αν είναι. Έστω κι αν είναι όσο γλύκα είσαι συ.

Προτιμώ την έλλειψη της ανάσας σου, απ’ το είδωλό της να θολώνει το μεταξύ μας κρύσταλλο σα με κοιτάς μ’ απεγνωσμένο πόθο ίσια στα χείλη.

Θαρρώ θα σ’ αφήσω λυπημένος στη συνέχεια της περιπλάνησης μου και τα χέρια μας ποτέ δε θα ξαναγίνουν ζωάκια που βόσκουν ξένοιαστα στα λεύτερα λιβάδια, τα κορμιά μας.

Πραγματικό μανούλι αυτή τη φορά. Κι όταν ερχότανε, ή που θα πίναμε μερικές μπύρες που ‘χα φροντίσει ν’ αγοράσω, μπας κι έκανε κέφι να πει – πάντα αγόραζα και καμιά δυο σοκολάτες, ψοφούσε για σοκολάτες το μανούλι – ή που θα στηνότανε μπροστά στην τηλεόραση και θα παρακολουθούσε ότι χαζοταινία είχαν χαρίσει τελευταία ή παλαιότερα στην ΕΡΤ, ΕΙΡΤ, ΥΕΝΕΔ κλπ.

Εγώ θα της χάδευα τα μαλλιά και την πλάτη (πάνω απ’ το πουλόβερ πάντα), θα διάβαζα κανένα βιβλίο και βέβαια θα ξαλάφρωνα το δύστυχο ψυγείο απ’ τα περιττά γεμάτα μπουκάλα μπύρας. Με βοηθούσε και κείνη σ’ αυτό. Όλα κι όλα. Το θέμα είναι να υπάρχει συμμετοχή.

Όμορφες βραδιές κυλούσαν έτσι, κι εγώ ξεχνούσα τα ονόματα από τ’ αγαπημένα μου μπαράκια.

Εννοείται αλήθεια, πως δεν υπήρχε ούτε καν η σκέψη του ότι ποτέ εμείς οι δυο θα μπορούσαμε να κάνουμε έρωτα. Προς θεού. Και στο κρεβάτι μου καθότανε, λες και δεν είχε καθώς πρέπει παρκεταρισμένο πάτωμα το σπίτι, μόνο και μόνο επειδή ένοιωθε πιο άνετα.

Ήτανε πολύ κυρία.
Α, ναι…  παράληψη μου. Ήτανε παντρεμένη μ’ ένα δικό μας. Έναν Έλληνα, που πριν λίγο καιρό και αφού έκατσε ένα μήνα στο στρατό, κατάφερε να πάρει ένα χρόνο αναβολή.
Έτσι είχε το παιδί την ευκαιρία να την σπάει στο ξύλο πιο συχνά.
Εκείνη όμως τον αγαπούσε κι ακόμα τον αγαπάει. Είμαστε αξιαγάπητοι εμείς οι άνδρες!

Παντρεμένη λοιπόν, τον αγαπούσε ως εκ τούτου, μαζί και όλες του τις γκόμενες και άρα κανείς απ’ τους δυο μας δεν είχε καν σκεφθεί την ανύπαρκτη εκείνη πιθανότητα του πηδήματος. Εγώ τώρα μπορεί και να το  ‘χα σκεφθεί, έτσι στα πεταχτά.

Μια βραδιά όμως που η τουβούλα ήταν εκτός λειτουργίας (πονηρός ο βλάχος) και που άλλη λύση δεν υπήρχε, παρά να καταναλώσουμε το απόθεμα του ψυγείου και να χαζοκουβεντιάζουμε, συνέβη το αναπάντεχο.
Εκεί που όλα είχαν αρχίσει να χαμογελάνε από ξεγνοιασιά, μου σκάει το μυστικό κοιτώντας με κατάματα.
“Θέλω να σε βιάσω”. Δεν τόπε βέβαια έτσι. Τόπε στα Αγγλικά γιατί είναι Μεγαλοβρετανή. Πάντως χρησιμοποίησε αυτές ακριβώς τις λέξεις (στα Αγγλικά).
Εγώ, επειδή μοναδικός μου σκοπός ήτανε να τη βοηθήσω να ξεπεράσει τα οικογενειακά της προβλήματα, (ήθελα να κερδίσω το χρυσό φωτοστέφανο βλέπεις), αρνήθηκα κατηγορηματικά να υποστώ κάποια τέτοια πράξη βίας.
Με θαύμαζε που με θαύμαζε, γατί όπως μου έλεγε τόσα βράδια μαζί και δεν της είχα ριχτεί, ενώ άλλος στη θέση μου κλπ, όταν όμως αρνήθηκα να βιαστώ…που να σου λέω.

Έτσι απέτυχε η πρώτη εκείνη προσπάθεια μη σεβασμού της προσωπικότητας μου.
Όταν μετά από πολύ καιρό (την άλλη μέρα θα ήτανε νομίζω) θεώρησα ότι δεν υπήρχε πλέον κανένας  λόγος και πως ίσως αυτό να την βοηθούσε, άλλαξα στάση και ήμουν πιο ανεκτικός.
Μαζί της ψώνιο πήδημα. Απ’ τα πλέον καλά. Οργάστηκε πεντέξι φορές.
Στο τέλος συμφωνήσαμε πως δεν έχε σημασία το αν θα τελειώσεις. Σημασία έχει να το ευχαριστηθείς. έτσι ένιωσα κι εγώ καλύτερα που δεν είχα τελειώσει καμιά φορά.

Ένα βράδυ μου ‘πε πως μ’ αγαπάει.
Της είπα να μην λέει μαλακίες.
Πόσο ήθελα να την πιστέψω!
Μου ‘ρθε όμως το substitute των Who στο μυαλό κι έπιασα την κιθάρα μου.

Τελικά  δεν άντεξα. Ένα καθόλου προοδευτικό συναίσθημα έκανε την εμφάνιση του για πρώτη φορά στη ζωή μου, ή σχεδόν για πρώτη φορά.  Η προηγούμενη ήταν δέκα χρόνια πριν.
Κόντευα να σκάσω και της το είπα.
“Ζηλεύω! Πληγώνομαι όταν μου λες πως χθες έκανες έρωτα με τον άντρα σου”.
Μπήζει τα κλάματα ο άγγελος, λέει πως μισεί τον εαυτό της αν με πληγώνει, πως εγώ της δίνω τα πάντα και κείνη τίποτα, και πως τελικά χωρίζουμε για να μην με πληγώνει άλλο.
Αυτό το τελευταίο δεν το κατάλαβα καθόλου, αλλά ας είναι.

Να δούμε τώρα τι θα κάνει χωρίς substitute.
Α! Ξέχασα.  Έχει το αρκουδάκι της.  Εκείνο το μαλλιαρό πράγμα που κοιμάται μαζί του.

Εγώ πάλι επειδή δεν είχα αρκουδάκι πήδηξα τη φίλη της.

Πάντως χτύπησα τον κώλο μου κάτω για καμιά βδομάδα. Μετά από δυο βδομάδες έρχεται ο φίλος μου ο Κ και μου λέει.
“Η K μου τα ‘πε όλα. Δεν το περίμενα αυτό από σένα”.
Μήπως το περίμενα εγώ να ζηλεύω;
Ο Κ και η γυναίκα του η K μένουν σε ξεχωριστά σπίτια τώρα πια, και έτσι όλο και οργανώνουμε κάνα οργιάκι με τον φίλο μου τον Κ.

Η φίλη μου η Δ που ήταν νυμφομανής και μου έριχνε δύο-τρία χρόνια είχε βαλθεί να με πηδήξει. Εγώ, παρ’ όλο που είχα όπως είπαμε, αρκετά προοδευτικές ιδέες – αλλά μάλλον όχι και τόσο – είχα αντίρρηση.
Είπαμε να έχουμε σχέση, αλλά όχι και να πηδηχτούμε στα καλά καθούμενα. Άσε που ήμουν και παρθένος. Στο ζώδιο Δίδυμος.
Η φίλη μου η Δ που ήταν νυμφομανής και μου έριχνε και δύο-τρία χρόνια και που είχε βαλθεί να με πηδήξει, ήταν και μαζοχίστρια.
Κυριολεκτώ. Πέθανε για μια δυνατή δαγκωματιά στη ρόγα, και οργαζότανε με μα γερή δαγκωματιά στην κλειτορίδα. Ήτανε θαύμα πως και δεν της λείπανε διάφορα κομμάτια από το σώμα της. Ίσως όμως και να τα αναπλήρωνε, όπως το σαμιαμίδι την ουρά του.

Ένα βράδυ που είχαμε πάει όλη η παρέα βόλτα μ’ ένα κλειστό φορτηγάκι, λέει η φίλη μου η Δ που ήταν όλα αυτά, σε μένα, που… ήμουν όλα εκείνα.
“Πάμε λίγο στο αυτοκίνητο να φιληθούμε;”
“Πάμε” λέω εγώ.
Ίσως και να φιληθήκαμε. Πάντως κάναμε άλλα πολλά και διάφορα. Μόνο που η φίλη μου η Δ ήθελε να με πηδήξει κι εγώ δεν ήθελα. Τελικά, ίσως να μην είχα και τόσο προοδευτικές ιδέες… Σίγουρα πάντως δεν είχα καθόλου “πρακτικές ιδέες”.

Στο τέλος, αφού αγανάκτησα με τη μανία της να θέλε να με πηδήξει, της είπα ότι χωρίζουμε.
Μετά την κυνηγούσαμε σ’ όλη την περιοχή, ο αδελφός της, η αδελφή μου κι εγώ, για να μην πέσει στις ρόδες του πρώτου άτυχου οδηγού που θα έβρισκε μπροστά της. Ήταν μια κακή βραδιά. Καθόλου διασκεδαστική ομολογουμένως.

Το άλλο πρωί η φίλη μου η Δ πήγε στο γραφείο της φίλης μου της Σ, για να ζητήσει παρηγοριά, και να την ρωτήσει αν ήξερε κάνα φαρμακείο για να αγοράσει ασπιρίνες ν’ αυτοκτονήσει.
Φαίνεται εκείνο τον καιρό, σπανίζανε τα φαρμακεία και τα περίπτερα δεν πουλούσαν αυτό το είδος σπάνιου χημικού παρασκευάσματος.
Φαντάζομαι η φίλη μου η Σ θα της υπέδειξε κάποιο καλό φαρμακείο για να κάνε τις προμήθειες της.
Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο η φίλη μου η Δ δηλώνει.
“Χρειάζομαι και χλωρίνη”. Έτσι γενικά, χωρίς να εκφράσει ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποια μάρκα. “Οι ασπιρίνες μαζί με την χλωρίνη είναι πιο αποτελεσματικές”, είπε η φίλη μου η Δ.
Ακόμα δεν έχω καταφέρει να σκεφτώ πως θα αντιδρούσα ή τι θα της έλεγα αν ήμουν στη θέση της φίλης μου της Σ.

Η φίλη μου η Σ όμως, είναι πολύ πρακτικός άνθρωπος και πολύ λογική κοπέλα. Έτσι λοιπόν τη συμβούλεψε η φίλη μου η Σ. την τόσο πληγωμένη φίλη μου Δ, να πάρει μαζί με τις ασπιρίνες και τη χλωρίνη και κάνα λουλάκι. Πάντα πρακτική η φίλη μου η Σ!

Το βράδυ της ίδιας μέρας, η Σ, η Δ, εγώ και ένας φίλος, πήγαμε στη Λυρική Σκηνή. Το ίδιο βράδυ η φίλη μου η Δ πήδηξε τον φίλο μου. Η φίλη μου η Δ παντρεύτηκε τον φίλο μου, που τελικά την παράτησε, γατί αν και γερό παλικάρι, δεν τα έβγαζε πέρα μαζί της. Είχε περάσει ένας χρόνος και. Άνθρωπος είσαι εξαντλείσαι.

Λίγο πριν πάρει διαζύγιο έρχεται η φίλη μου η Δ, απαρηγόρητη ούσα, και μου λέει πως κάτι της χρωστάω.
Εγώ, δεν ήμουν πα παρθένος, αλλά συνέχιζα να είμαι Δίδυμος.
Ευτυχώς η φίλη μου η Δ είχε πλυντήριο στο σπίτι της. Έτσι μέρα παρά μέρα, βάζαμε μπουγάδα στα κατάλευκα σεντόνια της, που μόλις και προλάβαιναν να στεγνώσουν στην απλώστρα, πριν ξανά-μουσκέψουν και ξαναμπούν στο πλυντήριο. Για φαντάσου να μην υπήρχε εκείνο το ηρωικό πλυντήριο…
Τελικά το χάλασε το σπίτι, πούλησε και το πλυντήριο.
Με ζήτησε σε γάμο, απ’ έξω – απ’ έξω. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
Παντρεύτηκε έναν ηλεκτρολόγο που έφτιαξε τα φώτα του μαγαζιού της, και του άλλαξε τα φώτα.

Είπε στους γέρους της και στον άντρα της, πως της είχα προτείνει να παίρνει αντισυλληπτικά, αντί να ξεσκίζεται στις εκτρώσεις.
Μου κόψανε και την καλημέρα.
Κρίμα, γιατί ο γέρος της έπαιζε καλό τάβλι.

Η φίλη μου η T με φώναζε “αγγουράκι μου”. Ήταν Μεγαλοβρεττανή και ήθελε να πει “αγοράκι μου”… φαντάζομαι.

Στο στρατό – στην αρχή – με λέγανε πούστη, γιατί λέει μιλούσα  πολύ ευγενικά (!). Μετά τους έγραψα στ’ αρχίδια μου και με λέγανε σνομπ.

Ο φίλος μου ο Β με έλεγε εντοσθιέμπορα γιατί δεν πήγανε τους φοιτητές ψυχολογίας.

Ο πατέρας μου μ’ έλεγε τεμπελχανά, χαμένο κορμί και άσωτο. Κάτι ήξερε. Πάντως κερδίζει στο διαγωνισμό κοσμητικών.

Οι γκόμενες στη σχολή ψυχολογίας με λέγανε μανούλι. Μια απ’ αυτές διέδιδε πως είχα πηδήξει όλες τις άλλες εκτός από εκείνη. Εγώ δεν είχα πηδήξει καμία.

Η φίλη μου η M είπε πως δεν θα ‘ρχόταν μαζί μου, ούτε για πλάκα. Εγώ λέω, ίσως να πήγαινα μαζί της για πλάκα.

Στη σχολή ηλεκτρονικών με φώναζαν αναρχικό.

Ο φίλος μου ο Π με λέει φρικιό.

Η φίλη μου η Χ (Μεγαλοβρεττανή κι αυτή) αφού με πήδηξε και αφού δεν γούσταρα να με ξαναπηδήξει με είπε Έλληνα. Το πήρα κατάκαρδα.

Η φίλη μου η T (Μεγαλοβρεττανή κι αυτή), μου είπε “μαζί σου και στην κόλαση”. Ίσως γι αυτό να μένει τώρα στην Τουρκία αλλά χωρίς εμένα.

Κάποιος με είπε Κνίτη. Αυτός δεν τη γλίτωσε. Του έσπασα τη μούρη. Ε, όχι και Κνίτη ρε φίλε!

Κάθε είδος ζώου, ήταν συγκεντρωμένο, μαντρωμένο θα νόμιζε κανείς, μέσα σ’ ένα είδος αόρατου φράχτη, που νόμιζες πως ήταν κομματική συνείδηση.
Εδώ αλεπούδες, εκεί γαϊδούρια, πιο ‘κει βόδια, πάρα πέρα καρακάξες, μερικά χιλιοστά πιο ‘κει έβλεπες ύαινες, τσακάλια, μαϊμούδες.
Χώρια πάντα το ένα είδος από το άλλο. Μέχρι και φίδια είχαν έρθει. Αλλά αυτά ερχόταν πάντα.
Σκέτος παράδεισος.
Μόνο ο θεός έλειπε, ή…σχεδόν έλειπε, γιατί παρακολουθούσε από τις κάμερες με χαρά την αδελφοσύνη των δημιουργημάτων του. Φαντάζομαι θα ήταν έλλειψη πολιτικής αν δεν είχε στείλε αντιπροσώπους του σ’ αυτό το πανηγύρι. Το ‘χε φανταστεί και κείνος βέβαια και είχε φροντίστε γι αυτό. Και για να δείτε πόσο σοφός είναι, σας λέω πώς ο θεϊκοί αντιπρόσωποι, ήταν συγκεντρωμένο πολύ πριν σκάσουν μύτη τα άλλα ζώα. Βέβαια. Έτσι γινόταν πάντα. Τα γουρούνα ήταν από ώρα εκεί. Έτσι αν κατά τύχη περνούσες από ‘κει πριν την αυστηρά καθορισμένη ώρα της σύναξης, βλέποντας τους θεϊκούς αντιπροσώπους, καταλάβαινες ότι είσαι στο σωστό χώρο. Το θέμα είναι να υπάρχει οργάνωση !

Στη δική μας την παρέα υπήρχαν απ’ όλα τα ζωάκια ανακατεμένα, χωρίς διακρίσεις ράτσας και είδους. Γι αυτό μας φωνάζανε με διάφορα ονόματα. Αυτό όμως που μου άρεσε πιο πολύ, ήταν το “περιθωριακοί”. Το έβρισκα πολύ κουλτουριάρικο και καθώς πρέπει τέλος πάντων.
Λαγός ήμουν ή κότα δεν θυμάμαι, πάντως σουλατσάροντας απολάμβανα την μπύρα μου, μέσα από ένα μη ανακυκλώσιμο κουτάκι. Που ανακύκλωση και τέτοια εκείνο τον καρό! Κάπως έτσι περνούσαν και τ’ άλλα μαστοφόρα της συντροφιάς μας. Καμιά μπύρα ή ούζο, λίγο πασατέμπο, κανένα σπρέι για το ρετουσάρισμα της εμφάνισης κάποιου πεθαμένου περίφημου ζώου που το είχαν μαρμαρώσει μπρος στο στάβλο κουλτούρας, λίγο κιθάρα, καλαμπούρια και γενικά ατμόσφαιρα εορταστική.

Έρχεται και η στιγμή που η ζωοπανήγυρης ξεκινάει να πάει στο Μεγάλο Βόθρο για να εκτονωθεί.
Τα ζώα καταχαρούμενα, άλλα πηδώντας, άλλα έρποντας , άλλα περπατώντας και άλλα πετώντας, τραβούσανε το δρόμο για τον Μεγάλο Βόθρο.

Σε κάποια στροφή νάσου μπροστά μας ο θεϊκοί αντιπρόσωποι.
Παιχνιδιάρηδες και σκανταλιάρηδες όπως πάντα μας είχαν ετοιμάσει μια έκπληξη.
Έκπληξη βέβαια που την ξέραμε ή μάλλον την περιμέναμε όλοι.
Με το που φτάνουν στη στροφή τα πρώτα ζώα, νάσου πετάγεται μπρος τους ένα Μεγάλο γουρούνι που φορούσε και καπέλο μάλιστα με σχεδιάκια.
“Έκπληξη” λέει με πονηρό αλλά εγκάρδιο χαμόγελο.
“Ααααα!” ακούστηκε απ’ την μεριά των ζώων, που τάχα δεν την περιμένανε την έκπληξη.
“Τι, τι;” ρώτησαν μερικά από τα “μεγάλα ζώα”.
“Να” λέει το Μεγάλο γουρούνι. “Σκεφτήκαμε για σήμερα να παίξουμε ένα παιχνίδι”.
“Ναι, ναι” φώναξαν χαρούμενα τα ζώα όλα μαζί. “Τι παιχνίδι;”.
Εμείς περιμέναμε. Περιμέναμε, με τα χέρα στις τσέπες του τριχώματος μας.
“Λέμε να παίξουμε διαδηλωτές και αστυνόμους” λέει ο θεϊκός αντιπρόσωπος, το Μεγάλο γουρούνι.

Με πόση χαρά δέχτηκαν τα ζώα αυτή την ιδέα, ούτε λέγεται, ούτε περιγράφεται.
Άλλα πετούσαν στον αέρα τα λειριά τους, άλλα τα σαμάρια τους. Μερικά μάλιστα απ’ την μεγάλη τους χαρά, πετούσαν στον αέρα τα κέρατα τους, που αργότερα κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, οι θεϊκοί αντιπρόσωποι τους τα γαμήσανε…
Αλλά αν δεν περιγράφεται η χαρά αποδοχής του παιχνιδιού, άλλο τόσο δεν περιγράφεται το τι επακολούθησε.
Πρώτα τα μικρά γουρούνα (που όμως ήταν πολύ μεγάλα γουρούνα) ρίχτηκαν στο παιχνίδι με αφάνταστο ζήλο.
Εμείς περιμέναμε και περιμέναμε.
Αφού τα γουρούνα, που μην ξεχνάτε, ήταν είναι και θα είναι οι θεϊκοί αντιπρόσωποι, ευλόγησαν τα ζώα στο κεφάλι και σε άλλα κύρια σημεία με κάτι ιερά ραβδιά που κρατούσαν, αποφάσισαν να δώσουν κάποιο χρώμα ροκ συναυλίας στο παιχνίδι. Τι έκαναν λοιπόν; Άρχισαν να σκορπάν στο χώρο εκατοντάδες κουτάκια που βγάζανε καπνό. Ακριβώς όπως στις ροκ συναυλίες. Όλα τα ζώα συγκινήθηκαν μέχρι δακρύων απ ‘την θεϊκή σοφία και αγάπη. Αλήθεια ποιος θα περίμενε πως τα γουρούνα θα φρόντιζαν τόσο πολύ γα την διασκέδαση τους! Δάκρυσαν με ανάμικτα συναισθήματα λοιπόν.
Εμείς δεν δακρύσαμε και δεν περιμέναμε άλλο.
Είχαμε κι εμείς μια έκπληξη για τα γουρούνια..

3-8 Φλεβάρη 1983

Η πρώτη εμπειρία είναι τελείως πρωτόγνωρη. Έχεις έντονο το συναίσθημα πως σε περνάνε από κάτι  (χωρίς βέβαια τη θέλησή σου) και πως σε μετράνε για να σε χωρέσουν κάπου αλλού, που πρέπει  θες δε θες να δεχθείς, να αγαπήσεις (εδώ σε θέλω) και  να γίνεις στα δικά του τα μέτρα.
Το ότι  σε μετράνε πάντως χρησιμεύει  μόνο στο να γεμίσουν τα χαρτιά τους.

“Μεσολόγγι  θα σας πάμε και  μάλιστα τώρα. Είστε πολλοί και  δεν έχουμε αρκετά κρεβάτια”.
Μεσολόγγι , Μεσολόγγι .Τι διαφορά ή τι σημασία έχει; Κι εδώ κι εκεί χακί. Ψάρια εδώ, ψάρια κι εκεί. Τουλάχιστον στο Μεσολόγγι  έχει και  λιμνοθάλασσα.

Έχουν περάσει  τρεις με τέσσερις ώρες. Δεν μπορώ να υπολογίσω. Ο χρόνος, είναι  τελείως διαφορετικός από τον χρόνο, την αίσθηση του χρόνου που ήξερα μέχρι  τώρα.

Αφού διασχίσαμε όλα τα δωμάτια του κτίσματος σε σχήμα Γ, μαζεύοντας μουτζούρες και  σχόλια πάνω στα χαρτιά που μεταφέραμε μαζί μας, ήρθε τελικά η στιγμή που ξεκινήσανε την εξωτερική μας μεταμόρφωση.
Ουσιαστικά σε πολλούς από μας η μεταμόρφωση αυτή είχε ξεκινήσει μέρες ή και βδομάδες πριν. Καθρεφτιζόταν στα μάτια μας.

Βγάζεις τα δικά σου ρούχα και  κάνεις το “καθαρτήριο” παγωμένο ντους, στα σκοτεινά τους μπάνια. Το “καθαρτήριο” σκοπό έχει  να σ’ απαλλάξει  από όλα τα αρνητικά στοιχεία του εαυτού σου, όπως ατομικότητα, προσωπικότητα, ευγένεια και  οπωσδήποτε από τη λογική, ή μάλλον ό,τι  απόμεινε απ’ αυτήν, μια και  είσαι  υποχρεωμένος να την ξεχάσεις πριν περάσεις την κεντρική πύλη.

Πήραμε τα ρούχα τους. Ένα κομμάτι  απ’ τον ένα, ένα απ’ τον άλλο. Τελικά όλοι  στο χακί. Αγνώριστοι . Όλοι  ίδιοι  κι  όμως τόσο ανόμοιοι .

Τελευταία πόρτα πριν το Μεσολόγγι.

Άδειασμα στο πάτωμα τα πράγματα. Έλεγχος για να δουν μήπως λείπε  τίποτα.
Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έλλειπε τίποτα. Το είχα προσέξει. Μετά όμως τον απαραίτητο αυτό έλεγχο μου έλειπε το παγούρι . Σε άλλους έλλειπε κάτι  άλλο.

Στο Μεσολόγγι  θα μας στείλουνε γιατί είμαστε πολλοί και  δεν έχουν που να μας κοιμίσουν. Αυτό θα πει  στρατιωτική οργάνωση! Τελειότητα!

“Περιμένετε ψάρια εδώ”. Περιμένουμε.

“Τι  κάνετε εσείς εδώ”;
“Μας είπαν να περιμένουμε εδώ για να μας πάνε στο Μεσολόγγι ”.

Περνάνε ώρες απραξίας που θα τις ακολουθούσαν μελλοντικά και πολλές, μα πολλές ακόμα.

“Πάρτε τα πράγματά σας”.

Τρεις θα μείνουν στον θάλαμο αυτό, τέσσερις σ’ αυτόν κλπ.

Φοβάσαι  τα πάντα και  τους πάντες. Κλειδώνεις ό,τι  μπορείς να κλειδώσεις και  σίγουρα την καρδιά σου. Δεν κοιμάσαι . Δεν μπορείς να βολευτείς στο “κρεβάτι ”, αλλά και  πώς θα μπορούσες;

Κάποιος έσπασε. Τα βρόντηξε και  δρόμο για τους γιατρούς. Τον ψάχνουν σαν τρελοί. Έρχεται  πίσω μόνος του αφού του δώσανε ένα χάπι  ή μερικά χάπια. Αρχίζουν να τον βρίζουν για να τον “ψαρώσουν”. Δεν τα καταφέρνουν όμως.
Πέντε μέρες μετά και  ακόμα ξημεροβραδιάζεται  στο αναρρωτήριο. Μάλλον θα ‘χει  καλούς λόγους γι αυτό.

Την επομένη τίποτ’ άλλο παρά μπέρδεμα. Ανήκετε  στην τάδε μοίρα, στη δείνα πυροβολαρχία, στον τάδε θάλαμο. Ακατανόητα νούμερα μπρος από κάθε λέξη.

Ένας αστεράτος σα γαλαξίας βγάζει  λόγο. Έχει  παγωνιά! Ψοφώκρυο θα έλεγα. Ούτε γάντια, ούτε κασκόλ και  τα χέρια έξω απ’ τις τσέπες.
Πέρασε κι  αυτό, ξεχάστηκε και  το Μεσολόγγι , αλλά υπάρχει  η Κόρινθος και  η Τρίπολη.
Ο γαλαξίας λέει , απ’ αυτούς που θα πήγαιναν Μεσολόγγι, αλλά τελικά θα πάνε Κόρινθο ή Τρίπολη, να βγουν μπροστά αυτοί που θέλουν να πάνε Κόρινθο. Βγαίνουν μερικοί μπροστά.
“Όσοι  είναι  Πειραιώτες να πάνε πίσω στις γραμμές τους, τους θέλουμε εδώ”.
Δε διαλέγω ούτε Τρίπολη ούτε Κόρινθο. Τ’ αφήνω στην τύχη. Εξ’ άλλου τι  σημασία έχει  το πού…
Κάποιος μικρότερος γαλαξίας και  αφού έφυγε ο μεγαλύτερος γαλαξίας άρχισε να φωνάζει  ονόματα. Τα μισά (35) θα πήγαιναν Κόρινθο και  τα άλλα μισά Τρίπολη.
Εμένα μου ‘λαχε η Τρίπολη. Δεν μου άρεσε, αλλά δεν ήξερα το γιατί.
Φορτώσου πάλι  τους σάκους και  δρόμο. Στη γραμμή ξανά.
“Πού τους πάτε αυτούς;”
“Κόρινθο και  Τρίπολη”.
“Έλαβε ο κ. υπογαλαξίας υπ’ όψη του τη μόρφωσή τους;
“Όχι ”.
“Με τι  κριτήρια πήρε αυτή την απόφαση;”
“………..”.
“Πόσοι  έχουν τελειώσει  Λύκειο και  πάνω;”
Βγαίνουμε οκτώ.
“Εσείς είστε υποψήφιοι  αξιωματικοί, δεν πάτε πουθενά”.
Καλά την έχω, αλλά αξιωματικός, ευχαριστώ δεν θα πάρω. Πάντως την Τρίπολη που κάπως δεν μου πήγαινε τη γλίτωσα.
Περιμέναμε δύο με τρεις ώρες ακόμα χωρίς να κάνουμε τίποτα (λες και  κάναμε τίποτα τους επόμενους είκοσι  δύο μήνες) και  τελικά δεν πήγε κανένας πουθενά, ή κάπως έτσι .

“Πήγαινε κει, φύγε από  κει, έλα εδώ” και  συνεχίζεται . Κάποτε αποφάσισαν για το που θα μείνουμε. Γι άλλη μια φορά όνομα, διεύθυνση, της μάνας σου, του πατέρα σου, τι  σπουδές έχεις κάνει  και  τα λοιπά. Θαυμαστή οργάνωση! Κάποια στιγμή μας δώσανε να φάμε. Δε φάγαμε γιατί δεν τρώγονται  οι  πέτρες με φακή.

Ουρά για να “φας”, ουρά για το Κ.Ψ.Μ., ουρά για το τηλέφωνο, ουρά για να σε μπολιάσουνε, ουρά για να σε βγάλουν φωτογραφία για την ταυτότητα. Εκατόν είκοσι  δραχμές για τη φωτογραφία. Ιδιώτης ο φωτογράφος. Τέσσερις – τέσσερις σε κάθε πόζα. Τετρακόσες ογδόντα δραχμές στην τσέπη με το κάθε κλικ και  δεν είμαστε μόνο χίλιοι, αλλά μερικές χιλιάδες. Αχ πατρίδα! Τα πάντα για σένα.

Ο ένας βαθμοφόρος διατάζει ο άλλος το ακυρώνει. Ένα σκέτο θαύμα αυτή η στρατιωτική οργάνωση.

Συγκέντρωση μπροστά στο διοικητήριο. Μιλάνε τα μεγάφωνα μα δε βλέπω τους ομιλητές. Έχει  πολύ κρύο. Πέντε – έξι λιποθυμούν. Τους κουβαλάνε στο υγειονομικό. Οι  φήμες οργιάζουν.
“Τα εμβόλια φταίνε”. Κλείνω τ’ αυτιά μου -ίσως γι αυτό δεν έμαθα ποτέ το λόγο που λιποθύμησαν οι  άλλοι .

Κλασικό. Ομιλία περί  αιμοδοσίας.
“Ευτυχώς στην πατρίδα μας πρόσφατα καταργήθηκε η επί πληρωμή αιμοδοσία σε  ιδιωτικές τράπεζες αίματος. Σε λίγες μέρες θα έχουμε αιμοδοσία. Όποιος δώσει  αίμα θα πάρει  τέσσερις μέρες άδεια επί πλέον”. Ευτυχώς που καταργήθηκε η επί πληρωμή αιμοδοσία γιατί ήταν ντροπή για την πατρίδα μας.
Άδεια ή όχι  εγώ αίμα δεν τους δίνω.

ΙΣΧΥΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ. Είναι γραμμένο στον προθάλαμο σε εμφανές σημείο με μεγάλα, κεφαλαία, μπλε γράμματα.
Απαγορεύεται  το διάβασμα οποιουδήποτε εντύπου, εκτός αυτών του Γ.Ε.Σ. Όχι  βιβλία. Αν είναι επιστημονικά, θα πρέπει να τα εγκρίνει  πρώτα αυτός με τα αστέρια.
Ψάξτε αλλού για γνώση φαντάροι  και  όχι  μέσα στο στρατό. Όσο για την ισχύ, μάλλον δεν στην επιτρέπουν. Τότε γιατί το γράψανε, ένας θεός ξέρει .

Ο φαντάρος δεν ασχολείται  με τα πολιτικά, δεν πολιτικολογεί, και δεν ενεργεί πολιτικά. Δεν αφισοκολλάει, δεν διαβάζει  εφημερίδα. Όπου «ΔΕΝ» διάβαζε «ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ». Πώς είναι  δυνατόν ο φαντάρος να απαγορεύεται να πολιτικολογεί, να απαγορεύεται να προβαίνει σε πολιτικές πράξεις, να απαγορεύεται να διαβάζει  εφημερίδα, αλλά όμως να είναι υποχρεωμένος να ψηφίσει ;  Μήπως αυτό δεν είναι  πολιτική πράξη ή μήπως δεν θέλουνε να χάσουνε τις ψήφους;

Πάντως η απάντηση του φρουρού που ρωτήθηκε για το τι φρουρούσε τα λεει  όλα.
“Προσέχω να μη μπει  η λογική στο στρατόπεδο”.

Το στρατιωτικό λεξιλόγιο είναι πολύ περιορισμένο. Η  ιεραρχία των λέξεων που μετριούνται  στα δάκτυλα – το ένα χέρι  βάλτο στη τσέπη δε θα σου χρειαστεί στο μέτρημα – είναι  η εξής: Ρε, μαλάκα, γαμώ το…, στο διάολο.
Μεταξύ κάθε μιας από τις πιο πάνω λέξεις, αλλά εκτός συναγωνισμού, παρεμβάλλεται  κάποια μορφή της λέξης ψάρι.

Στο θάλαμο της Γ’ πυροβολαρχίας της 5ης μοίρας υπάρχουν 32 φαντάροι ή 32 «ρε». Μέσος όρος ηλικίας 27 με 28. Σωτήριο νούμερο. Μας έχει  γλιτώσει  από πολλά βάσανα. Όσο μεγαλύτερος στο στρατό τόσο το καλύτερο. Οι  “βαθμοφόροι” (λοχίες και  επιλοχίες), μας προσέχουν. Λίγες αγγαρείες, λίγες φωνές, όχι  πολύ ζόρι. Το “λίγο” βέβαια εννοείται μέσα στα στρατιωτικά πλαίσια. Όσο είμαστε στο θάλαμο περνάμε καλά. Θα μπορούσε να ήταν και  χειρότερα δηλαδή.

Έχει  μείνει  μια βδομάδα για να ορκιστούμε.

Ορκωμοσία σημαίνει παρέλαση. Παρέλαση σημαίνει  ασκήσεις ακριβείας και  ασκήσεις ακριβείας σημαίνει  ξεθέoμα. Βάδην, μεταβολή, ένα στ’ αριστερό, ένα κι  ένα δυο, πέντε κι  αλλαγή  και  πάλι  απ’ την αρχή.

Διάλεξαν εβδομήντα άτυχους για την παρέλαση που λέγαμε προηγουμένως. Οι υπόλοιποι  κάνουν ένα ή δύο ουλαμούς και  ασκούνται  σε πιο μαλακό επίπεδο. Αυτοί λέγοντα  ντακότες ή κηδείες. Δεν είμαι  στην παρέλαση. Είμαι  ντακότα, ή κηδεία αν προτιμάτε. Πολύ χαίρομαι  γι αυτό.

Οι εκπαιδευτές είναι εικοσάρηδες λοχίες.
Στις ντακότες ή κηδείες εκπαιδευτής είναι  ένας “παραμένων”. Όχι . Αυτό δεν είναι  βαθμός στην στρατιωτική  ιεραρχία. Είναι  ένας απλός φαντάρος που όμως δεν είναι  και τόσο απλός, γιατί τίποτα δεν είναι  τόσο απλό στο στρατό.
“Παραμένων” λοιπόν είναι ο εκπαιδευτής μας και  είναι  σπαστικό. Δεν πρόκειται  για λογοπαίγνιο ή υπερβολή. Είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται  για άτομο με ειδικές ανάγκες και  γι αυτό θα έπρεπε να τον είχαν κατατάξει  στις ειδικές δυνάμεις.
Με το καθυστερημένο να μας εκπαιδεύει σε ασκήσεις ακριβείας πέρασαν τρεις μέρες. Εξήντα μεταβολές μετρήσαμε για χάρη του.
Το είδε ο διοικητής της μοίρας. Τούς ξέχεσε όλους. Από λοχίες μέχρι  ανθυπολοχαγό. Στοιχηματίζω πως δεν είναι  το μόνο θέμα στη μοίρα που δεν έχει  πέσει  στην αντίληψη του διοικητή της.
Έτσι  οι υπαξιωματικοί κάνουν ό,τι  θέλουν, αυτός μένει στη θαλπωρή του γραφείου του και  γεμάτος χαρά πετάει  στα σύννεφα. Τι οργάνωση!

Κάθε Τρίτη βράδυ έχει  νυκτερινή εκπαίδευση. Αυτό σημαίνει  πως κάθε Τρίτη βράδυ στηνόμαστε όρθιοι στη παγωνιά, με τον ανθυπολοχαγό της πυροβολαρχίας μπροστά μας, να λέει  για τα καθήκοντα του φρουρού, του θαλαμοφύλακα κλπ.

Είμαστε έξη μέρες χωρίς να πλυθούμε ούτε μια φορά. Να και  η απάντηση του ανθυπολοχαγού στο παράπονό μας.
“Τι  να κάνουμε ρε παιδιά; Στρατιώτες είμαστε”.
Συγνώμη κύριε στρατιώτη, αλλά τον εαυτό σας μην τον βάζετε με μας, γιατί εσείς τον στρατιώτη σας τον πλένετε όποτε θέλετε.“Δεν έχουμε μπάνια ρε παιδιά. Εξ άλλου σε δέκα μέρες θα πάτε στα σπίτια σας, θα πλυθείτε”.
Να  αλλά έξη και  δέκα μας κάνουν δέκα έξη μέρες χωρίς ένα ντους.
“Λουστείτε στους νιπτήρες, πλύνετε τα όργανά σας στις τουαλέτες με το παγούρι”.
Την επόμενη μέρα μας πήγαν στα μπάνια της Π.Υ.Β.
Το νερό παγωμένο μετά τους δέκα πρώτους. Καρφί δε μου καίγεται. Είμαι  δωδέκατος. Με κρύο ή όχι  νερό επιτέλους λούζομαι , πλένομαι. Η αίσθηση είναι  ονειρεμένη. Γελάω κάτω απ’ το παγωμένο νερό. Είναι φανταστικό. Θαύμα. Σα να ανακάλυπτα κάτι καινούργιο και  εξαίσιο. Έκανα έρωτα με το νερό. Απόλυτη  ικανοποίηση.
Μετά από δύο τρεις ώρες είχαν τελειώσει  και  οι  υπόλοιποι.
Παγωμένοι αλλά χαμογελαστοί γυρνάμε πίσω. Κάτι  ήταν κι αυτό.
Δυο μέρες αργότερα, δυο παιδιά στα μαγειρεία (!) πάθανε ψωρίαση, έτσι  το είπαν. Σε πιάνει φαγούρα. Το δέρμα ανοίγει  και  τρέχει  αίμα.
Δε βαριέσαι , σε λίγες μέρες θα πάρουμε άδεια για τα σπίτια μας.
Είναι λένε κολλητική. Θα πλυθούμε στα σπίτια μας.
Προσοχή μην τους πλησιάζετε. Κλείνω και  πάλι τ’ αυτιά μου – ίσως γ ’ αυτό να μην έμαθα τι απέγινε μ’ αυτά τα δυο παιδιά.
Έτσι  και  όχι  μόνο έτσι  έχουν τα πράγματα που αφορούν θέματα υγιεινής στον Ελληνικό στρατό του εικοστού αιώνα.

Αν το στομάχι  σου είναι  βαρύ και  θες να κάνεις εμετό δεν χρειάζεται να βάλεις δάκτυλο. Απλώς έλα πίσω από τα μαγειρεία, εκεί που αδειάζουμε τα αποφάγια μετά το φαγητό. Η μυρωδιά είναι  τόσο έντονη που σε αναγκάζει  να τα βγάλε ς επί τόπου. Υποτίθεται  βέβαια πως ο χώρος καθαρίζεται  κάθε μέρα, όμως κανένα από τα δεκαπέντε με είκοσι  σκυλιά του στρατοπέδου δεν κυκλοφορεί εκεί γύρω. Είναι ν’ απορείς.

Ένα βράδυ ο λοχίας επέστρεψε από την έξοδό του μεθυσμένος.
Είχε τα κέφια του και  έτσι  ξύπνησε όλο τον κόσμο. Σειρά είχε το πασάλειμμα όποιου κοιμόταν, με αφρό ξυρίσματος. Ευτυχώς ήμουν θαλαμοφύλακας.
Λοχίας μας είναι  ο ένας απ’ τους δύο έφεδρους λοχίες που έχουμε. Μερικοί τον λένε Λούκυ – Λουκ. Άλλοι  τον αποκαλούν οχιά. Για μένα είναι  η πιο ζωντανή αντιμιλιταριστική καρικατούρα μέσα σ’ ολόκληρο τον Ελληνικό στρατό. Έχει  “μόνο” εκατόν πενήντα μέρες φυλακή και φημολογείται  πως είχε περισσότερες αλλά του τις σβήσανε.
Στα σίγουρα υπάρχουν πολλοί και  διαφορετικοί τρόπο  για να τα βγάλει  πέρα κανείς μ’ αυτό το “ιερό” προς την “πατρίδα” καθήκον.
Εξαρτάται  από το πως θα τη δεις και  πως θα αντιδράσεις.
Να η δικιά μου αντίδραση που ευτυχώς όμως ποτέ δεν έγινε πράξη.

… όμως εγώ κάποια αυγή

Θα σκαρφαλώσω στο κοντό για το πανί,

κι όταν τα μάτια σας με βρούνε το πρωί

θα σας χλευάζω με τη γλώσσα κρεμαστή,

με βλέμμα ανέκφραστο, χωρίς αναπνοή.

Σιωπής κραυγή απ’ τ’ άχαρο σκοινί.

Όσο υψώνετε πανιά θα υπάρχουνε νεκροί.

Της κόρης σου η ματιά θα ‘ναι  κενή.

Του γιου σου το κενό… μόνο λυγμοί.

Πάει  πια. Πάψανε να ‘ναι  τρεις.

I don’t blame you sister. I don’t blame you brother. I don’t ask for anything. I expect nothing from you.
I don’t wish you to do anything for me, but the things you feel like and want to do; even those, do no do them for me, but do them because you want to…

Why do you allow time to build a wall between us, instead of removing the small stones each time they start forming it?

Emotions, emotions, emotions and only emotions…
Energy on the loose, moving from gland to gland, producing hormones uncontrollably. Anger, fury, rage hate.

What’s wrong with logic, compassion, love, understanding, open mind, acceptance, balance?